อืมได้อ่านกระทู้น่าสนใจจากทาง
http://www.thaicomic.com/forum/viewtopic.php?t=3245&postdays=0&postorder=asc&start=0
(ขออภัยผมชอบเก็บกระทู้พวกนี้เป็นโปรไฟล์ความคิดเห็นของคนในวงการ) รู้สึกแปลกใจที่ฐานความมั่นคงของนักเขียนการ์ตูนมันต่ำขนาดนั้นเชียวหรือ ความจริงบทสัมภาษณ์นี้ผมได้อ่านมาก่อนนานแล้วและไม่ได้ติดใจอะไรจนมาอ่าน คคห. ต่างๆ ในกระทู้นี่แหละนะ จริงหรือที่นักเขียนจะเป็นอาชีพที่ไม่ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น? จริงหรือที่นักเขียนจะอดอยากปากแห้งตลอดไป? จริงหรือคนทำงานเก่งจะไม่เลือกที่จะอยู่สายนี้? อาจจะจริงหรือไม่จริงที่ผมว่าใครก็คงยากจะตอบแต่ส่วนตัวแล้วผมไม่เชื่อ แต่จริงๆ แล้วเหล่านักเขียนต้องกลับต่างหากว่ากำลังต้องการอะไร แล้วจะพบว่ามันไม่ใช่ความห่างไกลหากคุณต้องการสิ่งเหล่านี้
หากว่าคุณต้องการการเขียนเพื่อได้เพื่อที่จะได้รับการยอมรับทางสังคมผมคิดว่ามีการ์ตูนมากมายที่ได้รับการยอมรับทางสังคมครับ การ์ตูนการเมือง, การ์ตูนนิทาน, การ์ตูนความรู้ (ล่าสุดการ์ตูนบันเทิงในหมวดวัยรุ่นก็พิสูจน์แล้วว่าสามารถได้รับการยอมรับทางสังคมได้ อีกทั้งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแรกในประวัติศาสตร์การ์ตูนไทยด้วย) หากคุณต้องการ "การยอมรับทางสังคม" จริงๆ ก็เขียนในสิ่งเหล่านี้ซิครับ หากคุณต้องการเงินก็มีการ์ตูนมากมายที่สามารถทำเงินได้ดยไม่ยากเกินไปเช่นกัน การ์ตูนภาพหลายแห่งก็จ่ายในราคาที่ใช้ได้ ยิ่งถ้าคุณคิดว่าฝีมือคุณดีพอล่ะก็ การเขียนบอร์ดให้กับภาพยนตร์ต่างๆ ก็เป็นสิ่งที่ทำรายได้ได้ดีมากๆ เช่นกัน และหากจะบอกว่าคนที่เก่งย่อมไม่เลือกที่จะอยู่ในสายนี้ผมยิ่งคิดว่าเป็นเรื่องตลกครับ ข้อนี้ผมคงไม่ต้องอธิบายล่ะมั้ง... เพียงแต่การทีนักเขียนจะเลือกสิ่งเหล่านี้มันแปลว่านักเขียนต้องพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อสิ่งเหล่านี้ ซึ่งมันมักจะแลกกับสิ่งหนึ่งที่จะสูญเสียไปคือความสุข
สิ่งที่ทำให้ผู้คนเลือกที่จะอย่กับชีวิตของตัวเองคือ "ความสุข" ความสุขของแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน แต่เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หรอกหากไร้ซึ่งความสุขโดยแท้จริง จะลำบากยากเข็นแค่ไหนคนเราก็จะใฝ่หาซึ่งช่องทางแห่งความสุข หากความสุขอันดับแรกของผู้คนคือการเขียนการ์ตูนเขาก็จะเลือกที่จะเขียนการ์ตูนก่อน ต่อให้ยากลำบากแค่ไหนก็จะเขียน แต่เมื่อเวลาผ่านไปความสุขของผู้คนที่เปลี่ยนไปเนื่องด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม เช่นความสุขแปรเปลี่ยนเป็นเงินก็จะค่อยๆ เบนเข็มของตัวเองออกไปจากวิถีนี้เข้าหาเส้นทางที่จะทำเงินแทนนั่นเอง และหากความสุขที่ต้องการคาบเกี่ยวกันบ้างมันอาจจะร่วมทางไปกันได้ แต่หากความสุขมันคาบเกี่ยวกันน้อยหลายคนก็เลือกที่จะทิ้งสิ่งนั้นไปเลยด้วยซ้ำเพื่อเดินไปหาเส้นทางแห่งความสุขื่ตนเลือก และแน่นอนว่ามันจะเกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อค้นพบว่าความสุขของตนเองคืออะไร หากเป็นเกียรติยศชื่อเสียง, บุญกุศล, ความเคารพยำเกรง เส้นทางมันก็ค่อยเบี้ยวออกไปนั่นเอง คนที่รักที่จะเขียนการ์ตูนแต่รักเงินมากกว่าก็อาจจะยอมทิ้งความสุขบางอย่างในการเขียนการ์ตูนแบบที่ตนอยากเขียนแล้วไปเขียนการ์ตูนที่สามารถหาเงินได้มากๆ นั่นเอง หรือแม้แต่นักเขียนหลายๆ คนที่เลือกที่จะไปเขียนภาพประกอบแทนก็เช่นกัน(ไม่นับในกรณีของเจ้าของบทสัมภาษณ์นะครับ เพราะทางนั้นเลือกสายภาพประกอบมาแต่แรกอยู่แล้ว)บางคนบอกว่าเพื่อปากท้องซึ่งจริงๆ แล้วก็เช่นนั้นแหละ เพราะความสุขของการกินอิ่มนอนหลับมีชีวิตที่สุขสบายเป็นความสุขที่อยู่เหนือการเขียนการ์ตูนอยู่ดีนั่นเอง หากสามารถทำความเข้าใจตรงจุดนี้ก็จะทำให้ไม่จำเป็นต้องรู้สึกหนักใจในเรื่องเส้นทางของตัวเองครับ ขอเพียงนักเขียนสามารถที่จะตอบตัวเองให้ชัดเจนว่าความสุขที่แท้จริงของตนเองนั้นคืออะไร แท้จริงในที่นี้ก็ต้องมองที่ความเป็นจริงนะครับ แต่หากความสุขของผู้คนอยู่ที่ "ความฝัน" นั่นล่ะแปลว่าเราต้องเหนื่อยอย่างแสนสาหัสเพื่อจะคว้ามีนมาอย่างแน่นอน เพราะมันยังไม่ได้อยู่บนโลกของความเป็นจริงยังไงล่ะ
จริงแล้วเรื่องของความสุขนี้เป็นสิ่งที่ผมได้ฟังมาอีกทีแต่เห็นว่าเหมาะสมดีที่จะจำกัดความกับบทสัมภาษณ์ที่พูดถึงตรงนี้ สำหรับส่วนตัวแล้วเป็นคนที่มีความโลภสูงมั่กๆ จึงอยากจะคว้าทั้งความสุขและความฝัน แต่มันก็ทำให้ผมต้องทำงานหนักจริงๆ น่ะแหละ ยิ่มาดูว่าบล็อกตัวเองมักจะอัพหลังเที่ยงคืนเสมอยิ่งบอกอย่างชัดเจนเลยน้อ เพราะว่าผมจะได้มาเปิดบล็อกของตัวเองตอนเลิกงานแล้วนั่นเอง ยิ่งตอนนี้แทบจะเรียกว่าทำงาน 7 วันนี่เป็นสิ่งที่ต้องมาถาม-ตอบตัวเองอยู่ตลอดเหมือนกันว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่หนอ แต่ช่างเถอะจรลีไปเข้านอนเพื่อไปคว้าความฝันของตัวเองต่อดีกว่าหนอ....
สุดท้ายแอบห้อยคลิปโปรโมทมหากาพย์กู้แผ่นดินเอาไว้หน่อยดีกว่า
