ความสุขของนักเขียน

posted on 22 Mar 2007 01:11 by aha301 in CartoonTHAI

อืมได้อ่านกระทู้น่าสนใจจากทาง

http://www.thaicomic.com/forum/viewtopic.php?t=3245&postdays=0&postorder=asc&start=0

(ขออภัยผมชอบเก็บกระทู้พวกนี้เป็นโปรไฟล์ความคิดเห็นของคนในวงการ) รู้สึกแปลกใจที่ฐานความมั่นคงของนักเขียนการ์ตูนมันต่ำขนาดนั้นเชียวหรือ ความจริงบทสัมภาษณ์นี้ผมได้อ่านมาก่อนนานแล้วและไม่ได้ติดใจอะไรจนมาอ่าน คคห. ต่างๆ ในกระทู้นี่แหละนะ จริงหรือที่นักเขียนจะเป็นอาชีพที่ไม่ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น? จริงหรือที่นักเขียนจะอดอยากปากแห้งตลอดไป? จริงหรือคนทำงานเก่งจะไม่เลือกที่จะอยู่สายนี้? อาจจะจริงหรือไม่จริงที่ผมว่าใครก็คงยากจะตอบแต่ส่วนตัวแล้วผมไม่เชื่อ แต่จริงๆ แล้วเหล่านักเขียนต้องกลับต่างหากว่ากำลังต้องการอะไร แล้วจะพบว่ามันไม่ใช่ความห่างไกลหากคุณต้องการสิ่งเหล่านี้

หากว่าคุณต้องการการเขียนเพื่อได้เพื่อที่จะได้รับการยอมรับทางสังคมผมคิดว่ามีการ์ตูนมากมายที่ได้รับการยอมรับทางสังคมครับ การ์ตูนการเมือง, การ์ตูนนิทาน, การ์ตูนความรู้ (ล่าสุดการ์ตูนบันเทิงในหมวดวัยรุ่นก็พิสูจน์แล้วว่าสามารถได้รับการยอมรับทางสังคมได้ อีกทั้งเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแรกในประวัติศาสตร์การ์ตูนไทยด้วย) หากคุณต้องการ "การยอมรับทางสังคม" จริงๆ ก็เขียนในสิ่งเหล่านี้ซิครับ หากคุณต้องการเงินก็มีการ์ตูนมากมายที่สามารถทำเงินได้ดยไม่ยากเกินไปเช่นกัน การ์ตูนภาพหลายแห่งก็จ่ายในราคาที่ใช้ได้ ยิ่งถ้าคุณคิดว่าฝีมือคุณดีพอล่ะก็ การเขียนบอร์ดให้กับภาพยนตร์ต่างๆ ก็เป็นสิ่งที่ทำรายได้ได้ดีมากๆ เช่นกัน และหากจะบอกว่าคนที่เก่งย่อมไม่เลือกที่จะอยู่ในสายนี้ผมยิ่งคิดว่าเป็นเรื่องตลกครับ ข้อนี้ผมคงไม่ต้องอธิบายล่ะมั้ง... เพียงแต่การทีนักเขียนจะเลือกสิ่งเหล่านี้มันแปลว่านักเขียนต้องพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองเพื่อสิ่งเหล่านี้ ซึ่งมันมักจะแลกกับสิ่งหนึ่งที่จะสูญเสียไปคือความสุข

สิ่งที่ทำให้ผู้คนเลือกที่จะอย่กับชีวิตของตัวเองคือ "ความสุข" ความสุขของแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน แต่เราไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หรอกหากไร้ซึ่งความสุขโดยแท้จริง จะลำบากยากเข็นแค่ไหนคนเราก็จะใฝ่หาซึ่งช่องทางแห่งความสุข หากความสุขอันดับแรกของผู้คนคือการเขียนการ์ตูนเขาก็จะเลือกที่จะเขียนการ์ตูนก่อน ต่อให้ยากลำบากแค่ไหนก็จะเขียน แต่เมื่อเวลาผ่านไปความสุขของผู้คนที่เปลี่ยนไปเนื่องด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม เช่นความสุขแปรเปลี่ยนเป็นเงินก็จะค่อยๆ เบนเข็มของตัวเองออกไปจากวิถีนี้เข้าหาเส้นทางที่จะทำเงินแทนนั่นเอง และหากความสุขที่ต้องการคาบเกี่ยวกันบ้างมันอาจจะร่วมทางไปกันได้ แต่หากความสุขมันคาบเกี่ยวกันน้อยหลายคนก็เลือกที่จะทิ้งสิ่งนั้นไปเลยด้วยซ้ำเพื่อเดินไปหาเส้นทางแห่งความสุขื่ตนเลือก และแน่นอนว่ามันจะเกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อค้นพบว่าความสุขของตนเองคืออะไร หากเป็นเกียรติยศชื่อเสียง, บุญกุศล, ความเคารพยำเกรง เส้นทางมันก็ค่อยเบี้ยวออกไปนั่นเอง คนที่รักที่จะเขียนการ์ตูนแต่รักเงินมากกว่าก็อาจจะยอมทิ้งความสุขบางอย่างในการเขียนการ์ตูนแบบที่ตนอยากเขียนแล้วไปเขียนการ์ตูนที่สามารถหาเงินได้มากๆ นั่นเอง หรือแม้แต่นักเขียนหลายๆ คนที่เลือกที่จะไปเขียนภาพประกอบแทนก็เช่นกัน(ไม่นับในกรณีของเจ้าของบทสัมภาษณ์นะครับ เพราะทางนั้นเลือกสายภาพประกอบมาแต่แรกอยู่แล้ว)บางคนบอกว่าเพื่อปากท้องซึ่งจริงๆ แล้วก็เช่นนั้นแหละ เพราะความสุขของการกินอิ่มนอนหลับมีชีวิตที่สุขสบายเป็นความสุขที่อยู่เหนือการเขียนการ์ตูนอยู่ดีนั่นเอง หากสามารถทำความเข้าใจตรงจุดนี้ก็จะทำให้ไม่จำเป็นต้องรู้สึกหนักใจในเรื่องเส้นทางของตัวเองครับ ขอเพียงนักเขียนสามารถที่จะตอบตัวเองให้ชัดเจนว่าความสุขที่แท้จริงของตนเองนั้นคืออะไร แท้จริงในที่นี้ก็ต้องมองที่ความเป็นจริงนะครับ แต่หากความสุขของผู้คนอยู่ที่ "ความฝัน" นั่นล่ะแปลว่าเราต้องเหนื่อยอย่างแสนสาหัสเพื่อจะคว้ามีนมาอย่างแน่นอน เพราะมันยังไม่ได้อยู่บนโลกของความเป็นจริงยังไงล่ะ

จริงแล้วเรื่องของความสุขนี้เป็นสิ่งที่ผมได้ฟังมาอีกทีแต่เห็นว่าเหมาะสมดีที่จะจำกัดความกับบทสัมภาษณ์ที่พูดถึงตรงนี้ สำหรับส่วนตัวแล้วเป็นคนที่มีความโลภสูงมั่กๆ จึงอยากจะคว้าทั้งความสุขและความฝัน แต่มันก็ทำให้ผมต้องทำงานหนักจริงๆ น่ะแหละ ยิ่มาดูว่าบล็อกตัวเองมักจะอัพหลังเที่ยงคืนเสมอยิ่งบอกอย่างชัดเจนเลยน้อ เพราะว่าผมจะได้มาเปิดบล็อกของตัวเองตอนเลิกงานแล้วนั่นเอง ยิ่งตอนนี้แทบจะเรียกว่าทำงาน 7 วันนี่เป็นสิ่งที่ต้องมาถาม-ตอบตัวเองอยู่ตลอดเหมือนกันว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่หนอ แต่ช่างเถอะจรลีไปเข้านอนเพื่อไปคว้าความฝันของตัวเองต่อดีกว่าหนอ....

สุดท้ายแอบห้อยคลิปโปรโมทมหากาพย์กู้แผ่นดินเอาไว้หน่อยดีกว่า

http://www.youtube.com/watch?v=KuwpTYNDe74

Comment

Comment:

Tweet

----อ้อ..นั่นซินะ เพราะมัวแต่คิดแบบนี้ การ์ตูนไทย"บางเล่ม"จึงไม่พัฒนาซักที แล้วเอาของไม่พัฒนามาขายนี่ ไม่คิดสงสารคนซื้อบ้างหรือคะ---

ก็ไม่ต้องไปซื้อสิคะ เก็บตังค์ไปซื้อของที่มีคุณภาพดีกว่าอีก สบายใจconfused smile

#8 By temmo (124.120.165.166) on 2007-10-22 21:07

มาเยี่ยมเจ้าของบล็อคครับ แหะๆ พอดีมีคนรู้จักบอกว่าเป็นบล็อคของคุณน่ะเอง ก็ว่าคุ้นๆอยู่เหมือนกัน

ถ้าคว้าได้ทั้งความสุขและความฝันก็น่าจะดีนะครับ แต่ยังไงมันก็น่าจะเป็นไปได้บ้างสิน่า แหะๆ

#7 By YUGO on 2007-05-01 11:30

เราว่า คุณไซโอก็ไปขายแอมเวย์ก็ดีนะคะ อย่ามัวมานั่งเขียนการ์ตูนที่ไม่สนุกเลยคะ

ทำไมต้องคิดเปรียบเทียบไทยกับญี่ปุ่นตลอดเวลาด้วย เราว่าสู้เอาเวลาเปรียบเทียบแบบนี้ไปพัฒนาวงการดีกว่า

อ้อ..นั่นซินะ เพราะมัวแต่คิดแบบนี้ การ์ตูนไทย"บางเล่ม"จึงไม่พัฒนาซักที แล้วเอาของไม่พัฒนามาขายนี่ ไม่คิดสงสารคนซื้อบ้างหรือคะ

#6 By EIN on 2007-04-15 02:29

อา.. พี่ทำ link เจ๊งอ่ะครับ

ไม่ต้องใส่ http:// เบิ้ลนะครับ ใส่ www ไปได้เลย...

#5 By Ra-18th Angel on 2007-03-28 23:09

ทำงาน 7 วันแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วเหรอ... บ่นๆ แบบนี้ แสดงว่าไม่ค่อยมีความสุขสินะ

#4 By omega (203.151.101.67) on 2007-03-28 12:39

อา เรื่องประเด็นร้อนนั่น ไม่ขอแสดงความคิดเห็นละกันครับแต่ว่ามีไอ้นี่อยากให้คุณดูแน่ะ http://www.youtube.com/watch?v=BQD9gFCRfzU มันคือเพอร์โซน่า 3 Fes !!!
ค่ายแอทลัสสุดยอดไปเลย >_<b ไม่เคยทำคอนเซปต์เมงามิเทนเซย์พัง(ถึงจะเปลี่ยนคาแรคเตอร์ดีไซน์) แล้วหนำซ้ำยังทำออกมาได้โคตรเร้าใจ เรียกว่าเป็นเกมแห่งปีของผมจริงๆ ..ไฟนอล 12 ตกกระป๋องไปเลย(สำหรับผมคนเดียวนะ)

เรื่องของเรื่องที่เอามาให้ดูนี่ไม่ใช่อะไร คงเพราะคนที่ผมรู้จักแล้วเล่นซีรี่ส์เมกาเท็นคงมีแต่คุณคนเดียวล่ะมั้ง (เห็นtrailerแล้วตื่นเต้นมากแต่ดันไม่มีคนรู้จักซ้ากกะคน) เวลาที่แบ่งปันความสนุกกันได้นี่มันสุดยอดไปเลย

อยากให้คุณพักผ่อนมาเล่นเกมบ้างน้า ^^b

#3 By midnight (124.120.176.172) on 2007-03-26 01:26

ประเด็นคือ มาตราฐานการยอมรับมันไม่เท่ากันมากกว่า

จะให้เด็กหัดวาดในประเทศโลกที่3 ไปเทียบกับปรมจาร์ยจากญี่ปุ่นที่วาดมา 20 ปี มันคงยากครับ

เพราะฉะนั้น ขายแอมเวย์ดีกว่า
ปล่อยท่านเทพไปกับเส้นทางสายแอมเวย์เถอะ แค่นี้เพื่อนก็เลิกคบไปหลายคนแล้ว 555

แอบมีโปรโมทอีก วู้